+ نیایش

 

تو را سپاس که معرفتت را به من عطا کردى. تو را سپاس که هرگاه صدایت زدم، پاسخ دادی به من منی که خود در اجابت دعوت‌های تو، سست و کاهلم  .از تو... تویی که در تمام لحظات با منی و در همه‌جا، حضور دارى... هرگاه اراده کنم، صدایم را می‌شنوى، سخنانم را گوش فرامی‌دهی و احوالم را می‌بینى. معبود و نجات‌دهنده ای که هرگز به خواب نمی‌‌رود، هرگز نمی‌میرد، هرگز فراموش نمی‌کند، هرگز دچار اشتباه نمی‌شود و هرگز در امور بندگانش اهمال نمی‌‌ورزد.

خدایا! به‌سوی تو آمده‌ام تا وعده‌ات را محقق کنی و از سر تقصیرات منی که همواره به تو امید داشته ام، بگذرى.

«أَیْنَ فَرَجُکَ الْقَرِیب».

کجاست گشایش نزدیک تو؟ کجاست فریادرسی بی درنگ تو؟ کجاست پیروزی عن‌قریبت؟ کجاست رحمت فراگیرت؟ کجاست عطای بی‌شمارت؟... کجاست موهبت عالی‌قدر تو و فضل عظیمت و منّتِ بزرگی که بر سرم خواهی نهاد؟ کجاست آن همه لطف و مهری که از گذشته همواره داشته اى؟



 

 

 

نویسنده : مهتاب اسمانی ; ساعت ٥:٥۸ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱/۱٧
تگ ها: امید