+ آشیان اجابت

خدایا! بر این دیوار بی روزن، پنجره ای بگشا تا خویش را از منجلاب این همه سیاهی بیرون بکشم.
لطفت را تکیه گاه شانه های بی پناهم قرار ده که از این همه شکستن، درمانده شده ام.
به گلبرگ های پرپر دلم نگاه کن که چگونه در دست نسیم امیدت سرگشته است!
ای آنکه پرنده دعا را پیش از اینکه در آستان امیدت پر بگیرد، به آشیان اجابت می رسانی!
نویسنده : مهتاب اسمانی ; ساعت ۳:٠٧ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/٧/٢٢
تگ ها: امید