فصلی از مناجات الراجین

ای که هر گاه بنده ای از او درخواست کند دهدش و هر گاه چیزی را که نزد اوست ارزو کند بدان ارزو رساندش وچون بدو رو کند به مقام قرب ونزدیکی خویشش ببرد وچون به اشکاری گناهش کند پرده بر گناهش کشد وان را بپوشاند و چون بر او توکل کند کفایتش کند وبسش باشد .خدایا کیست که بر درگاه تو بار اندازد و مهمان نوازیت خواهد وتو میهمانش نکنی وکیست که مرکب نیاز خود به دربارت خواباند وامید بخششت داشته باشد وتو احسانش نکنی .ایا خوبست که من ناامید از درگاهت بازگردم ؟با اینکه جز تو مولایی راکه به احسان نامور باشد نشناسم چگونه به جز تو امید داشته باشم با اینکه هر چه خیر است به دست توست وچگونه به جز تو ارزومند باشم با اینکه خلقت وفرمان از ان توست .ایا براستی امیدم را از تو قطع کنم با اینکه تو از فضل خویش به من عطا کردی چیزی را که من درخواست نکرده بودم...

/ 0 نظر / 9 بازدید